Stanisław Bizior

Żołnierz AK-WiN, działacz podziemia antykomunistycznego
15.04.1918 04.03.1952 Szczebrzeszyn

Biografia

Stanisław Bizior, pseudonim „Śmigło”, „Eam”, urodził się 15 kwietnia 1918 roku w Szczebrzeszynie jako syn Pawła i Katarzyny Biziorowej. Miał sześcioro rodzeństwa. Po ukończeniu szkoły rolniczo-lesnej pracował jako stolarz.

W 1940 roku wstąpił do ZWZ-AK, a od 1943 roku służył w oddziale Tadeusza „Podkowy” Kuncewicza. Brał udział w akcjach partyznickich, m.in. w zdobyciu Szczebrzeszyna podczas akcji „Burza”. Po kapitulacji oddziału w 1944 roku downawiózł się do „ludowego” Wojska Polskiego, lecz już w 1945 roku wystąpił z nim w trakcie misji do II Korpusu Gen. Andersa.

Po powrocie do Polski w 1945 roku aktywnie działał w podziemiach antykomunistycznych. Komenderował żandarmerią WiN w Obwodzie Zamojskim, organizował akcję uwolnienia więźniów w Zamościu oraz likwidacje współpracowników UB i Milicji Obywatelskiej. Funkcjonował pod pseudonimami, m.in. „Ratusz” i „OK-4”.

W 1947 roku został aresztowany i ujawnił się przed PWP. W 1950 roku został skazany na śmierć przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Lublinie. 4 marca 1952 roku został stracony w Związku więziennym na Zamku w Lublinie. Jego śmierć została potępiona - po latach wyrok został uznany za nieważny w 1992 roku.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Komendant Lotnej Żandarmerii w ramach Obwodu Zamojskiego AK-WiN
Współorganizator akcji rozbicia więzienia w Zamościu - uwolnienie 301 więźniów
Udział w operacji partyzackiej w czasie II wojny światowej oraz akcjach konspiracyjnych po wojnie
Stracony w wyniku represji komunistycznych - wyrok potępiony 1992 r.
Pośmiertny awans do stopnia kapitana rezerwy oraz odznaczenie Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski

Ciekawostki

Używał wielu pseudonimów, m.in. „Śmigło”, „Eam”, „Ratusz”, „OK-4” oraz „Warta”, by chronić tożsamość w sieci konspiracji
Jego córka Maria, urodzona w 1948 roku, nigdy nie zobaczyła ojca - zmarł zanim jĄ poznał
Szczątka Biziora odnaleziono w 2017 roku na cmentarzu w Lublinie pod ruchem z lat 80., a potem ekumencjalnie zmarzono w Radecznicy

Udostępnij