Kazimierz Szałata
Biografia
Kazimierz Szałata, urodzony w 1955 roku w Szczebrzeszynie, to polski filozof chrześcijański, wykładowca, pisarz, publicysta, działacz społeczny i katolicki misjonarz. Jego doświadczenie życiowe i duchowe ukształowało go jako jednego z najważniejszych współczesnych przedstawicieli filozofii chrześcijańskiej w Polsce oraz zaangażowanego pracownika społecznego na arenie międzynarodowej.
Wychowywał się najpierw na Lubelszczyźnie, a w wieku 13 lat przeprowadził się razem z rodzicami i siostrą do podwarszawskiej Zielonki. Studia filozofii oraz teologii katolickiej ukończył na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, a dalej studiował w Paryżu, Genewie i Fryburgu. W 1992 roku obronił pracę doktorską poświęconą stanowisku Etienne’ego Gilsona w sporze o filozofię chrześcijańską pod kierunkiem prof. Mieczysława Gogacza.
Od początku lat 90. działał jako wykładowca na Wydziale Filozofii i Bioetykiki, a także na Wydziale Teologii Fundamentalnej w Akademii Teologii Katolickiej. Od 2008 roku był wykładowcą na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym, a także w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi i Warszawie. Jego prace naukowe obejmują filozofię chrześcijańską, etykę medyczną i społeczną, a także studia nad rodziną. Jest autorem pierwszego w Europie Kodeksu Etyki Diagnostów Laboratoryjnych oraz kierownikiem Międzyuczelnianego Konwersatorium Etyki „Medycyna na miarę człowieka”.
W 1996 roku rozpoczął działalność misyjną w Afryce, zakładając Fundację Polską Raoula Follereau. Przez trzy dekady fundacja walczyła z trądem w kilku krajach afrykańskich oraz realizowała inicjatywy edukacyjne i humanitarne. Od 2021 roku pełni funkcję prezydenta Międzynarodowej Unii Stowarzyszeń Raoula Follereau (UIARF), gdzie dokonał istotnej reorganizacji globalnych struktur ruchu Follereau. Współpracował m.in. z papieżem Janem Pawłem II, otrzymując od niego liczne audiencje.
W 2022 roku na mocy decyzji rektorskich założył Uniwersytet Otwarty Kardynała Stefana Wyszyńskiego, który umożliwia podejmowanie wiedzy poza tradycyjnymi murami uczelni. Wspólnie z biskupem Witalijem Skomarowskim założył Szkołę Katedralną w Łucku, a po jej przerwaniu przez wojnę na Ukrainie, zorganizował i przekazał ponad 540 ton pomocy humanitarnej dla ofiar konfliktu.
Współpracował z licznymi współpracownikami międzynarodowymi, m.in. z ks. Nicolą Buttem, bpem Michel'em Dubostą i prof. Patrickem de Laubier. Jego działalność naukowa i społeczna były źródłem wielu publikacji, wystąpień publicznych oraz zaangażowania w promowanie wartości chrześcijańskiej w nowoczesnym świecie.
W życiu prywatnym jest żonaty z Elżbietą, psychologiem, z którą ma trójkę dzieci: Michała, Urszulę oraz Annę, która zmarła w tragicznym wypadku w 2002 roku. W jej pamięć powstały festiwale misyjne oraz spotkania dla niepełnosprawnych dzieci. Do jego wyróżnień należą m.in. statuetka SAPERE AUDE, nagroda Akademii Francuskiej oraz Honorowa Nagroda Państwowa Ukrainy.